Zen, Mahayana Budizmi’nin bir kolu olarak Hindistan’dan Çin’e “Chan” adıyla taşınmış, ardından Japonya’da “Zen” adıyla kök salmıştır. Bu öğreti, sözcüklerden çok sessizliği, teorilerden çok doğrudan deneyimi merkeze alır. Zen’in özü, zihni susturarak şimdiki anın saf farkındalığında aydınlanmayı deneyimlemektir.

Zen’in en önemli yöntemi meditasyondur. Zazen adı verilen oturma meditasyonu, zihnin akışını gözlemlemeyi ve öz farkındalığı derinleştirmeyi hedefler. Zen ustaları, öğrencilerini çoğu zaman paradoksal sorular (koan) veya sessizlik aracılığıyla sınar; çünkü hakikat kelimelerle anlatılamaz, yalnızca doğrudan yaşanabilir.

Zen, sadelik ve dinginlik üzerine kuruludur. Bahçelerden çay seremonilerine, kaligrafiden mimariye kadar pek çok sanat Zen’in estetiğini yansıtır. Günümüzde Zen, yalnızca bir spiritüel gelenek değil, aynı zamanda modern insanın stresli yaşamına denge ve huzur getiren bir bilgelik yoludur.