Doğu mistisizmi, insanın hakikati dışarıda değil, kendi içinde aradığı öğretilerin genel adıdır. Hint, Çin, Tibet, Japon ve Anadolu gelenekleri; sezgi, sessizlik ve deneyim yoluyla bilginin doğrudan yaşanabileceğini öğretir. Bu anlayışta bilgi, zihinsel değil varoluşsaldır — bilmek değil, olmak esastır.

Bu mistik bakış, yaşamı bir bütün olarak görür. Zihin, beden ve ruh arasındaki uyum, evrenin doğasındaki dengeyle aynıdır. Meditasyon, nefes, tefekkür ve ritüeller; insanı içsel merkezine taşır. Bu yolda ilerleyen kişi, gerçeği öğrenmez, hatırlar — çünkü o bilgi zaten içindedir.

Doğu mistisizmi, dogmadan çok farkındalığı, inançtan çok deneyimi kutsar. Her öğretide ortak bir sessizlik vardır; o sessizlikte kişi kendini, evreni ve kaynağı bir arada hisseder. Gerçek bilgelik, kelimelerden değil, varoluşun sessiz bilgisinden doğar.