Anadolu sufizmi, İslam tasavvufunun Anadolu topraklarında aldığı eşsiz biçimi ifade eder. 13. yüzyıldan itibaren bu topraklarda yaşayan sufiler, insanı merkeze alan, hoşgörüye dayalı ve evrensel bilgelik ile bütünleşen bir öğreti geliştirmişlerdir. Sufizm, bu dönemde yalnızca dini bir yol değil, aynı zamanda farklı inanç ve kültürleri bir arada tutan güçlü bir köprü haline gelmiştir.

Mevlânâ’nın aşk çağrısı, Yunus Emre’nin sade Türkçesi ve Hacı Bektaş-ı Veli’nin kardeşlik anlayışı, Anadolu sufizminin temel taşlarını oluşturmuştur. Onların öğretileri sayesinde sufizm, yalnızca tekkelerde ve dervişler arasında değil, halkın gündelik yaşamında da karşılık bulmuştur. Böylece sufizm, Anadolu kültürünün ruhunu yoğuran en güçlü manevi kaynaklardan biri olmuştur.

Bugün Anadolu sufizmi, yalnızca geçmişin bir hatırası değil, modern dünyaya da ışık tutan evrensel bir mesajdır. İnsanlara kalbin arınmasını, sevgiyi ve tevazuyu öğreten bu öğreti, çağımızın kaosuna karşı bir huzur ve denge yoludur. Anadolu sufizmi, hem bireysel hem de toplumsal boyutta ilahi aşkın ve evrensel birliğin sembolü olarak yaşamaya devam etmektedir.