Bazen modern dünyanın keskin ışıkları altında kaybolmuş gibi hissederim. Teknolojinin, bilimin, sayıların ve kesinliğin dünyasında her şey açıklanabilir, ölçülebilir ve sonuçlandırılabilir görünür. Ama insan dediğimiz varlık, yalnızca biyolojik bir makine değildir; duygularıyla, sezgileriyle, umutlarıyla yaşar. Belki de bu yüzden, insanlar zaman zaman tıbbın soğuk laboratuvarlarından sıyrılıp alternatif yollara yönelir: Şifalı otlara, enerjiye, kristallere… ya da homeopatiye.
Homeopatiye ilk kez duyduğumda, “Benzer benzeri iyileştirir” cümlesi beni düşündürmüştü. Bir madde, sağlıklı bir bedende hastalık benzeri etkiler yapıyorsa, neden aynı madde (ama çok çok seyreltilmiş haliyle) hastalığı iyileştirmesin? Bu fikir bir yandan romantik, bir yandan da sezgisel olarak anlamlı geliyor insana. Sanki evrenin bir sırrı varmış da, biz bunu anlamak için kalbimizi daha çok açmalıyız gibi…
Ancak sonra bilimin sesi devreye giriyor. Araştırmalar, veriler, kontrollü deneyler… ve çoğu diyor ki: “Hayır, homeopati etkin değil. En fazla plasebo.” Yani bir şeylere inanmanın gücü var, ama bu güç gerçekte kullanılan maddenin değil, zihnin etkisi. O hâlde insan kendini iyileştiren şeyin ne olduğunu nasıl ayırt etmeli?
İşte burada denge önemli: Bilimden uzaklaşırsak kandırılmaya açık oluruz; ama sezgilerimizi tamamen yitirirsek insanlığımız eksilir. Belki de mesele, homeopatinin işe yarayıp yaramadığı değil; insanların neden ona ihtiyaç duyduğu. Belki modern tıbbın eksik bıraktığı yer, ruhumuzu da dinlemeyi unuttuğu yerdir. Homeopatiye duyulan ilgi, bazen bir tedavi arayışından çok daha fazlası olabilir: Anlaşıldığını hissetme, bütüncül bir yaklaşımla ele alınma, bir bütün olarak görülme arzusu…
Sonuç olarak homeopatiye ne inanmak ne de tümüyle reddetmek zorundayız. Ama bu tartışma, bize önemli bir soruyu fısıldıyor: Yalnızca bedenimizi mi iyileştirmek istiyoruz, yoksa ruhumuzu da?
Turhan Durgun
Bizi X (Twitter)hesabımızdan Takip Edin
